اسپانیا پس از غلبه بر آرژانتین، توانست کاپ قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۶ را بالای سر ببرد.
اسپانیا در دیدار نهایی مقابل آرژانتین بر بازی تسلط داشت، اما برای رسیدن به گل قهرمانی ناچار شد تا وقتهای اضافه صبر کند. در سوی دیگر، آرژانتین تازه در دقیقه ۱۲۱ توانست نخستین موقعیت جدی خود را خلق کند.
جام جهانی ۲۰۲۶ با صحنههای پرشور و داستانهای دراماتیک فراوانی همراه بود، اما فینال میان اسپانیا و آرژانتین بعید است برای مدت طولانی در ذهن هواداران باقی بماند.
اسپانیا برای دومین بار قهرمان جهان شد؛ گل فران تورس در وقت اضافه دومین ستاره را برای لاروخا به ارمغان آورد. در مقابل، آرژانتین نمایشی کمفروغ داشت و لیونل مسی به همراه مدافع عنوان قهرمانی سرانجام در پایان مسیر متوقف شدند.
تلاش لیونل مسی برای کسب دومین جام جهانی با شکست برابر اسپانیا به پایان رسید.
سبک بازی دو تیم
اسپانیا تیمی است که مالکیت توپ را دوست دارد و تلاش میکند با پاسهای دقیق و حسابشده جریان مسابقه را کنترل کند؛ هرچند برخی این شیوه را خستهکننده میدانند. آرژانتین نیز با خطاها و وقتکشیهای متعدد، ریتم بازی را بر هم میزند و تا لحظهای که یکی از ستارههایش، معمولاً لیونل مسی، تفاوت را رقم بزند، برای پیروزی از هر روشی بهره میبرد؛ رویکردی که بعضی آن را ناپسند و غیرفوتبالی توصیف میکنند.
این نوع مسابقه فوتبال که از یک سو بیش از حد محافظهکارانه و از سوی دیگر پر از خطا و درگیری باشد، معمولاً نتیجه جذابی به همراه ندارد. این موضوع زمانی بدتر شد که هر دو تیم هشتمین مسابقه خود را در تورنمنتی فرسایشی انجام میدادند و آرژانتین پس از چند بازگشت دشوار در مراحل حذفی، خستهتر از همیشه به نظر میرسید.
در چنین شرایطی، آرژانتین با خطاهای بیشتر بازی را از جریان انداخت. اخراج انزو فرناندز کمی پیش از آغاز وقت اضافه، نماد همین رویکرد بود. این تیم تا پیش از گل فران تورس حتی یک شوت هم به سمت دروازه نزده بود و تا لحظات پایانی سهم اندکی در جذابیت مسابقه داشت.
وقتی آرژانتین سرانجام وارد جریان بازی شد، پایان تورنمنت برایش با حاشیه همراه بود. لئاندرو پارادس پس از سوت پایان به دلیل درگیری با اریک گارسیا و گاوی از اسپانیا اخراج شد. درگیریهای پس از مسابقه نیز نتوانستند فینالی کمرمق را نجات دهند.
تأخیرهای پیاپی
فینال با شش دقیقه تأخیر آغاز شد؛ علت آن سخنرانی عجیب تام کروز بود. این اتفاق شاید در نگاه اول چندان مهم به نظر نرسد، اما در مقایسه با وقفه ۲۷ دقیقهای بین پایان نیمه اول و شروع نیمه دوم بسیار ناچیز بود.
فیفا پیش از فینال به هر دو تیم اعلام کرده بود که برنامه بین دو نیمه حدود ۲۰ دقیقه طول خواهد کشید، اما این وقفه بسیار طولانیتر شد و قوانین خود فیفا نیز نقض گردید؛ چرا که طبق قوانین فوتبال، استراحت بین دو نیمه نباید بیش از ۱۵ دقیقه باشد.
وین رونی، کاپیتان سابق تیم ملی انگلیس، در شبکه BBC نظر بسیاری از تماشاگران را بیان کرد و گفت نمایش بین دو نیمه افتضاح بود. با این حال، اسپانیا پس از شروع نیمه دوم یکی از بهترین مقاطع بازی خود را پشت سر گذاشت و چند موقعیت خطرناک ایجاد کرد.
اما وقفهها به همین جا ختم نشد. دومین استراحت برای نوشیدن آب نیز بار دیگر ریتم مسابقه را متوقف کرد. هرچند این توقفهای سهدقیقهای در طول جام جهانی عادی شده بود، اما برای دیداری که به شدت به جریان و سرعت نیاز داشت، بسیار آزاردهنده بود و کمتر کسی دلتنگ آنها خواهد شد.
زمین خشک و ناهموار
نگرانیها درباره وضعیت چمن ورزشگاه New York New Jersey Stadium از هفتهها قبل مطرح شده بود. وینیسیوس جونیور، ستاره برزیل، پس از تساوی ۱-۱ مقابل مراکش گفته بود که به دلیل گرما و شرایط آبوهوایی، چمن خیلی زود خشک میشود و بازی کند پیش میرود.
این مشکل در فینال نیز به وضوح دیده شد. ایان رایت در شبکه ITV از کیفیت زمین به شدت انتقاد کرد و آن را مضحک، ضعیف، افتضاح، ناهموار و خشک توصیف کرد. چنین زمینی برای فوتبالی که نیازمند پاسهای سریع و دریبلهای تکنیکی است، شرایط مناسبی فراهم نمیکرد.
شرایط آبوهوایی
زمان برگزاری فینال، که ساعت ۳ بعدازظهر به وقت شرق آمریکا و ۸ شب به وقت بریتانیا بود، احتمالاً با توجه به بازار تلویزیونی اروپا و همچنین مخاطبان محلی و آمریکای جنوبی انتخاب شده بود. اما بازی در گرمترین ساعات روز با دمای ۲۷ درجه سانتیگراد، فشار زیادی بر بازیکنان وارد کرد.
ورزشگاه New York New Jersey Stadium یک مجموعه روباز بزرگ است و برخلاف ورزشگاههای نیمهنهایی در آتلانتا و دالاس، سقف متحرک و سیستم تهویه مطبوع ندارد. همین موضوع باعث شد بازیکنان در گرمای شدید انرژی زیادی از دست بدهند.
فینالها معمولاً همینگونهاند
مطمئنا این مسابقه هرگز به پای فینال جام جهانی ۲۰۲۲ بین آرژانتین و فرانسه نمیرسد؛ اما به این دلیل یکی از بزرگترین مسابقات تاریخ فوتبال محسوب میشود که در فضایی برگزار شد که معمولاً فشار و احتیاط بر آن حاکم بود.
وقتی ارزش جام جهانی تا این اندازه بالاست و فاصله میان جاودانگی و شکست بسیار اندک است، طبیعی است که تیمها محتاطتر بازی کنند و مسابقه به یک نبرد پرگل تبدیل نشود.
پیروزی ۶-۴ انگلیس مقابل فرانسه در دیدار ردهبندی شنبه شب هرگز نمیتوانست در صورت برگزاری در فینال همانگونه رقم بخورد. بنابراین، جذاب بودن کل جام جهانی تضمینی برای تماشایی بودن فینال نیست.
در واقع، این دیدار به فینالهای همیشگی جام جهانی شباهت داشت؛ مسابقاتی مانند آلمان ۱-۰ آرژانتین پس از وقت اضافه در سال ۲۰۱۴، اسپانیا ۱-۰ هلند پس از وقت اضافه در سال ۲۰۱۰ و برزیل ۰-۰ ایتالیا که در سال ۱۹۹۴ با پیروزی ۳-۲ برزیل در ضربات پنالتی پایان یافت.
