جیم پارسونز (Jim Parsons)، بازیگری که با سریال کمدی «تئوری بیگ بنگ» (The Big Bang Theory) به شهرت رسید و در حال حاضر در نمایش Titanique در تئاترهای برادوی روی صحنه میرود، درباره وضعیت سلامت روان خود در دوران اوج شهرت و موفقیت این سیتکام صحبت کرده است.
پارسونز با حضور در پادکست یوتیوبی All Out با اجرای جان دین (Jon Dean)، درباره فشارهای ناشی از شهرت و چالشهای زندگی شخصیاش در تقابل با تمرکز بیش از حد بر موفقیت حرفهای و وجهه عمومی خود به گفتوگو پرداخت.
او در این مصاحبه گفت:
اکنون که به گذشته نگاه میکنم، متوجه میشوم که در بسیاری از بهترین لحظات زندگیام، احساس بدبختی میکردم. من خوشحال نبودم؛ به شدت تحت استرس و فشار بودم.
پارسونز خود را در دوران ساخت بیگ بنگ به معنای واقعی کلمه یک «معتاد به کار» توصیف میکند و میگوید هرگز نمیخواهد به آن سبک زندگی بازگردد:
احساس میکردم مسئولیتهای بسیار زیادی روی دوشم است و باید همه چیز را در هوا نگه دارم. فکر میکردم موفقیتها و اتفاقات خوب زندگیام تنها به خاطر این کار بیش از حد و نظم سختگیرانه به دست آمده است. شاید تا حدودی هم درست بود، نمیدانم. نمیتوانم قطعی بگویم، چون من در آن زمان اینگونه بودم.
وقتی دین از او درباره رویکردش به زندگی در سن ۵۳ سالگی پرسید، پارسونز قاطعانه پاسخ داد که برای «هیچ مبلغی» حاضر نیست به سبک زندگی دوران بیگ بنگ بازگردد.
او درباره دلایل فشار کاری آن دوران توضیح داد:
این رفتارها تا حدودی به عنوان اخلاق کاری تفسیر میشد، اما در واقع اساساً فقط یک رفتار وسواسگونه بود. بله، من منضبط بودم و اخلاق کاری خوبی داشتم، اما بخش زیادی از آن به دلیل ماهیت وسواس فکری-عملی (OCD) من بود… من در ذهنم لیستی از کارها داشتم که باید انجام میدادم تا احساس راحتی کنم و مطمئن باشم که کارم را درست انجام میدهم؛ چیزی که الان فکر نمیکنم واقعیت داشته باشد.
پارسونز میپذیرد که با گذشت هفت سال از پایان سریال، دیدگاه مردم نسبت به او به عنوان «شلدون» قرار نیست از بین برود. با این حال، او میگوید رابطهاش با این شخصیت در حال «تکامل» است:
این رابطه مدام در حال بهتر شدن است. احساسی که الان دارم بهتر و سالمتر است. البته اگر آن دوره از زندگیام را تجربه نکرده بودم، الان در این جایگاه نبودم و آن طبیعت تا حدودی خودآزارانه نیز بخشی از همین مسیر بود.
