سریال Stranger Things موفق شد در شب سال نو، با پخش قسمت پایانی خود به رخدادی بزرگ در دنیای سرگرمی تبدیل شود و بار دیگر ثابت کند که تماشای همزمان تلویزیونی هنوز هم جذاب و پرطرفدار است. شبکه نتفلیکس که با مدل انتشار کامل فصلها به صورت یکجا صنعت نمایش خانگی را تغییر داد، این بار تصمیم گرفت قسمت آخر سریال محبوب خود را به صورت خاص و در یک زمان مشخص به نمایش بگذارد.
نتفلیکس از ابتدای فعالیت خود با ارسال دیسک فیلم به خانهها، صنعت سرگرمی را متحول کرد. این شرکت به مرور باعث فراموشی و تعطیلی فروشگاههای ویدیویی شد و با ورود به عرصه استریمینگ، سبک تماشای فیلم و سریال را دگرگون کرد. مدل پخش یکجای فصلها نمونهای از نوآوری نتفلیکس بود که فرهنگ «بینجواچ» را رایج ساخت و شرایطی ایجاد کرد تا مخاطبان بتوانند در یک روز کامل، یک فصل را تماشا کنند. همین رویکرد باعث موفقیت عظیم نتفلیکس شد اما در عین حال برخی ویژگیهای تجربه جمعی تماشا را از بین برد.
در گذشته تلویزیون سنتی باعث شکلگیری حالتی با «تلویزیون به مثابه میشد؛ زمانی که میلیونها نفر در ساعتی مشخص پای برنامهای واحد مینشستند و خاطره مشترک میساختند. برای مثال، در گذشته حدود ۷۶ میلیون نفر قسمت آخر سریال Seinfeld را دیدند و ۸۰ میلیون نفر پایان Friends را دنبال کردند. سریال استرنجر تینگز با تقسیم فصل آخر به سه بخش و پخش قسمت پایانی در شب سال نو، دوباره این تجربه مشترک را زنده کرد. بسیاری از مردم برنامههای شب سال نو خود را لغو کردند تا بلافاصله پس از انتشار، آخرین قسمت را ببینند و در شبکههای اجتماعی یا جمعهای دوستانه درباره آن صحبت کنند.
این مدل انتشار، شاید یک بار بیشتر تکرار نشود اما موفقیت و استقبال جهانی از آن باعث شد مدیران نتفلیکس به تاثیرگذاری فرمول «بینگ» و مدلهای ترکیبی پخش فکر کنند. اکثر رقبای نتفلیکس هم مدلهایی مشابه را بررسی میکنند. به نظر میرسد تجربه هیجانانگیز تماشای جمعی و همزمان هنوز هم در دنیای مدرن، جایگاه ویژهای دارد.
