احسان ناظمبکایی | همانطوریکه انتظار میرفت «غبار میمون» که نسخهای 90 دقیقهای از یک سریال خانگی است یک اثر شعاری که نشان داد هنوز هم تا رسیدن به یک اثر استاندارد جاسوسی فاصله زیادی داریم ، از سوی دیگر فیلم «غوطهور» که در ژانر جنایی/ پلیسی قرار داشت هم نتوانست انتظارات را برآورده کند.
به گزارش فیلمنیوز، «جشنواره ملی فجر. 12 تا 22 بهمن 1404». در حالیکه بر روی پوستر جشنواره چهل و چهارم نیز چنین چیزی حک شده است، جشنواره ناگهان از 11 بهمن آغاز شد! آن هم بدون مراسم افتتاحیه هر ساله و بدون برگزاری قرعه کشی چیدمان فیلم هاست. گویی فضای «همینه که هست!» مرسوم در میان برخی مسئولان و مردم به بدنه جشنواره هم رسیده است. علی ایحال، جشنواره ای که توسط خود مسئولان آن چیدمان سانس ها و فیلم هایش انجام شد، با یک انیمیشن و دو فیلم جنایی و جاسوسی شروع شد تا کج سلیقگی معنا دار در این بخش هم هویدا شود. در ادامه نگاهی داریم به دو فیلم «غوطه ور» که توسط یک روحانی به نام محمد جواد حکمی ساخته شده و «غبار میمون» که آرش معیریان کارگردان آن بود.
غوطه ور | قاتل تصادفی!
«غوطهور» یک فیلم پلیسی سطحی بود.
اولین فیلمی که جشنواره با آن رسماً آغاز شد، فیلمی به کارگردانی یک روحانی بود. غوطه ور ساخته حجت الاسلام جواد حکمی بود که تلخ و سایکودرام محسوب می شد. فیلمی که بهتر بود در اولین روز جشنواره به نمایش در نمیآمد. آن هم در این روزهایی که جامعه و اهالی رسانه و سینما به اندازه کافی تحت فشار و نگرانی هستند. داستان تکراری پلیس سرکش مانند ده ها نمونه دیگر که آخرینش یونس سریال برتاست. داستانی مکرر که پلیسی رنجور و تنها، عزم جزم می کند تا پرونده ای را خودش شخصا حل کند آن هم در حالیکه مسئولیت پرونده بر عهده دیگری است. واقعاً آیا تمام پرونده های پلیسی به همین شیوه حل میشود؟حسن کارخانه پلیسی که آتش به اختیار و با کمک دوستان پایگاه بسیج محله، قاتلی را که انحراف جنسی دارد به معنای واقعی کلمه به صورت تصادفی می یابد. حسن در شهر دراندشتی مثل تهران با قاتل تصادف می کند و با عبور از همه قوانین و قواعد و تنها با تکیه بر حس، او را می یابد. غوطه ور با اینکه سایکودرام است اما به جای اینکه سراغ چرایی و لایه ها و علل برود با رعایت فاصله با قاتل، چسبیده به حسن، کاملاً شانسی پیش می رود. ما در کل فیلم متوجه نمی شویم قاتل با مقتولین قبلی چه کرده؟ مقتولین که بودند؟ چرا خانواده آنها دنبال خبری نیستند؟ واکنش رئیس پلیس که روزنامه ها را روی میز می اندازد که تحت فشار است هم کپی از فیلم های خارجی است. مگر در ایران، رسانه ها بدون تایید پلیس و قوه قضاییه می توانند پرونده ای را رسانه ای و خبری کنند؟
غبار میمون | گاندویی دیگر
«غبار میمون» یک فیلم جاسوسی است که با معیار سریالی مثل «گاندو» ساخته شده است.
دومین فیلم، فیلم غبار میمون بود. اثری از آرش معیریان که برعکس چیزی که خیلی ها فکر می کردند، از سینمای بدنه نبود و از قضا جاسوسی بود. فیلم طبق قاعده سریال های جاسوسی محبوب مدیران یک دهه اخیر تلویزیون مثل گاندو و…. ساخته شده است. ترکیبی از ماموران نفوذناپذیر و بی خلل ایران که در کشورهای پیرامونی خاصه ارمنستان به منظور بهره گرفتن از فرصت بازیگران زن بی حجاب ساخته می شود و ماموران دشمن پی در پی رو دست خورده و خار و خفیف می شوند. به نظر می رسد سازندگان فیلم در صورت اکران آن که بعید به نظر می رسد می بایست در بیرون سالن، کتابچه ای از تاریخ قوم یهود، صهیونیست چیست و فرق شیطان پرستی کدامند و ساختار نظام جاسوسی جهان و اصطلاحات آنها را به مخاطب بدهند. در صورت پخش تلویزیونی که قریب به نظر می رسد، پس و پیش آن نیز باید برنامه های تبیینی پخش شود تا مخاطب بفهمد چه دیده است چون فیلم مملو از کلمات و عبارات و اصطلاحات تخصصی است که طبعاً از آنها سر در نمی آورد. غبار میمون با انبوهی بازیگر و شعار زدگی بالا، نمی تواند نمادی از اقتدار اطلاعاتی و امنیتی ایران باشد چون روی سطح می ماند و شخصیت ها عمق نمی یابند.
